Ja wiedziałam, że tak będzie....

Wczoraj po ponad 1,5 miesięcznej przerwie, stawiłam się w przychodni w celu "terapeutyzowania się". Już od środowego wieczora miałam potężnego nerwa, ale starałam się nie nakręcać i jakby na przekór wszystkiemu wierzyć, że będzie w porządku. Podjechałam sobie wcześniej na spokojnie (obok mojego domu wyburzają budynek i musiałam jechać trochę na około niezbyt wygodną trasą, więc wolałam zarezerwować trochę więcej czasu na dojazd niż zazwyczaj). Po odczekaniu chwili zostałam poproszona o wejście do gabinetu. Kobieta nie sprawiała wrażenia przyjaznej, a raczej twardej i konserwatywnej, toteż mimo, że starałam się z góry nie uprzedzać, niepokój na powrót wkradł mi się do głowy, ale ok, myślę sobie "zobaczymy co dalej". Rozmowa była... dziwna, karty mojej oczywiście uprzednio nie przejrzała nawet pobieżnie (nie wiem czego ja się spodziewałam w tej kwestii...)zadawała jedno pytanie i czasem nim zdążyłam odpowiedzieć wyskakiwała z inną kwestią, bo akurat coś tam sobie doczytała w międzyczasie z notatek poprzedniej psycholożki. Dłuższą kwestią okazała się być osoba mojej matki i ojca (Déjà vu miałam jak nic - wszystko to, co jej powiedziałam oczywiście w karcie czarno na białym było). Podczas całej rozmowy babka miała taki wyraz twarzy jakby to co robi było dla niej bardzo nieprzyjemne, a praca była (delikatnie mówiąc) przykrą koniecznością. Zadaniem okazał się być "dzienniczek uczuć" - spełzły na niczym moje tłumaczenia, że z poprzednią terapeutką próbowałyśmy już tej formy, i że na nic się ona zdała (podałam oczywiście też powody i pokazałam w swoim "terapeutycznym kajecie" jak to wychodziło - w karcie oczywiście nie raczyła doczytać), ale i tak ona swoje (czemu znów mam poczucie, że sie cofam...?). Sama wizyta trwała niecałe 40 minut (gdzie standardowo to 45 minut do 1 godziny) okazało się, że mogę przychodzić raz na 3 tygodnie, wyłącznie w godzinach południowych, a jest to po 1 jest zbyt rzadko (zwykle było to raz na tydzień, a i regularność jest dla mnie ważna) a po 2 godziny południowe odpadają, zwłaszcza teraz jesienią gdzie częściej pada (potem do tego jeszcze pewnie śnieg dojdzie). Wówczas muszę niestety korzystać z pomocy w dotarciu gdziekolwiek, a przecież ktokolwiek by mi nie pomagał ma swoją pracę czy szkołę i w tych godzinach zwyczajnie nie może mi pomóc.
Krótko mówiąc ręce mi opadły poniżej kostek i ogólnie jest marnie (żeby nie powiedzieć do d***py) - mam jeszcze umówioną z nią wizytę na 30 września, ale prawie na pewno będę szukać kogoś jeszcze innego.

PS. Całkiem niespodziewanie zaczynam się uczyć j. włoskiego (ale o tym kiedy indziej) :)
PS 2. Daria, wysłałam Ci maila (na kubusiowy adres)

Buona giornata moi drodzy :)

***

Buona giornata (wł.) - miłego dnia