Taka ja Kala

Planowałam sobie dzisiaj dłuższą przejażdżkę, ale pogoda za przeproszeniem się rypła... Siedzę w fotelu nosem prawie zamiatając o klawiaturę (niskociśnieniowiec ze mnie - we wtorek jak byłam u swojej doktorki ogólnej miałam 100/80) i czekam aż zacznie lać, a zacznie pewnie zaraz bo strasznie ciemno się zrobiło - im prędzej zacznie, tym prędzej skończy, mam nadzieję.

W minionym tygodniu walczyłam z papierzyskami. Teraz na koniec maja kończy mi się renta ZUSowska, więc zbierałam dokumentację, a łatwo nie było bo ilościowo jest tego mnóstwo (nie da się zadbać o drzewka w tym wypadku) więc delikatnie mówiąc trzeba było się "nalatać" i naczekać w różnych instytucjach nigdy do końca nie mogąc być pewna, że dostanę to, czego potrzebuję. Kartę od psychologa też wzięłam. Miałam co do tego pewne obiekcje, ale w końcu to przecież też jest dokumentacja medyczna. Zawsze byłam ciekawa co tam sobie babeczka pisze jak ze mną rozmawia - teraz już wiem, bo wszystko sobie przeczytałam i mówiąc szczerze nie jestem zaskoczona - uff... Jak zaczynałam czytać to mózgownica mi pracowała na zwiększonych obrotach - już sobie wyobrażałam czego ja tam się "ciekawego" o sobie dowiem.  Koniec końców po paru dniach jednak dostałam wszystko co trzeba, wpakowałam w kopertę i do ZUSu posłałam. Teraz tylko pozostaje mi czekać na odwiedziny lekarza orzecznika (swoją drogą ciekawe ile sobie poczekam).

Ostatnio poznałam pewną dziewczynę - niepełnosprawną, na wózku, z podobnym do mojego "zaawansowaniem" niepełnosprawności. Dziewczyna wydaje się bardzo sympatyczna jednak... całkowicie nieporadna. Nie wiem, jak to dokładnie opisać więc może zacytuję fragmenty naszych (było kilka osób) z tą dziewczyną:

• Rozmowa o szkole, studiach

- Ja matury nie zdawałam.
- Nie udało się?
- Nie próbowałam, szkoda nerwów i stresu. Przecież jestem niepełnosprawna.

• Rozmowa o rodzinach, związkach

- Męża mieć nie będę, dzieci też bo jestem niepełnosprawna.
- Nie wyprowadzę się z domu, bo jestem niepełnosprawna.

Zauważyliście część wspólną? Słowa "bo jestem niepełnosprawna" były powtarzane za każdym razem, gdy można było spodziewać się jakiejkolwiek odpowiedzialności z jej strony. Mogłoby się wydawać, że dziewczyna ma po prostu niską samoocenę, ale nie... brzmiało to tak jakby z racji tej niepełnosprawności wszystko jej się należało. Może mi jako osobie, która nawet jak już wie, że pewnych rzeczy sama zrobić zwyczajnie nie da rady, będzie kombinować żeby jednak sobie poradzić ciężko jest takie coś pojąć, ale strasznie mnie drażniło to jej tłumaczenie wszystkiego niepełnosprawnością...
Spotkaliście się kiedyś z czymś podobnym?