Nie będę "się smutać" - jak to powiadają

Są dołki, są i pagórki... Jak jest dziś? Powiem cichutko, cichuteńko żeby nie zapeszyć: zdaje się, że się wyliżę... ale ciii...
Wypłakałam już chyba wszystkie łzy a chyba nawet i te zapasowe... lżej... Chyba powoli zaczyna do mnie docierać, że nie mam za kim płakać...wiem już o tym mówiłam, ale wtedy mówiły emocje, dziś mówię ja...

Moja matka bardzo wierzy we wszystko co związane z ezoteryką... W niedzielę powiedziała mi, że pod koniec zeszłego roku skorzystała z "usług" wróżki - nie miałam o tym pojęcia i szczerze mówiąc nie wiele mnie to interesowało, ale dała mi do posłuchania nagranie z tej rozmowy. Otóż wróżka wspomniała i o mnie (podczas gdy mama nie zdążyła jeszcze powiedzieć, że ma dzieci, córkę) Powiedziała, że widzi, że jestem w związku, ale ten mężczyzna nie jest dla mnie, że da mi jeszcze popalić...że w lato przyszłego roku (teraz znaczy się) poznam jakiegoś fajnego faceta i to z nim spędzę życie - zatkało mnie wiecie? Pamiętacie jak się zarzekałam, że nie wierzę w takie rzeczy? Jak się zapierałam rękami, nogami i zębami też? (jeśli nie - poczytajcie sobie TUTAJ) Teraz spuszczę głowę i powiem trochę nieśmiało, że chyba mi się zmienia pogląd i pewnie ani się obejrzę a będę robić tak: hehe.

Ostatnio dziwnym trafem okazało się, że JA MAM kolegów... (zdaje się, że ja po prostu nie pozwalałam sobie na to żeby ich mieć z M. będąc) Zaczęli się zwyczajnie sami się odzywać... Nie, żeby mnie to gdzieś tam przeszkadzało, może wręcz przeciwnie, ale czy ja do jasnej anielskiej mam wypisane na czole, że jestem sama?! Gdy wspomniałam o tym swojej koleżance powiedziała: "Bo ty skarbie długo sama nie będziesz..." na co ja byłam w stanie odpowiedzieć tylko tak - - czyli, że co? wszyscy o tym wiedzą tylko nie ja? - no nieźle...