Taka ja Kala

Jak można było wyrzucić coś tak pięknego...?

Pewnie wielu z Was słyszało o akcji programu "Uwaga" pod kryptonimem: "Zwierzęta są jak ludzie - czują". Po tym czego doświadczyłam wczoraj wieczorem słowa zawarte w tym haśle docierają do mnie ze spotęgowaną siłą:
Bytuję u matki - pomagam przy chłopcach. Wczoraj wieczorem po położeniu łobuzów do łóżek, matka zakomunikowała, że idzie się przejść i żebym nie zamykała drzwi od pokoju na klamkę bo Szyszkowi ostatnio zdarza się w nocy spacerować i ma problem z dotarciem np do łazienki, więc lepiej byłoby być czujnym. Wróciła po mniej więcej po godzinie taszcząc ze sobą nie małe pudło, jednocześnie wołając mnie i brata już od progu. Okazało się, że w pudle jest królik... Bieluśki, bardzo podobny do tego którym chłopcy mieli okazję się już opiekować (zakończył swój żywot ok rok temu - staruszek już był z niego niestety). Wygląda na zadbanego, a został znaleziony w zamkniętym kartonowym pudle PRZY ŚMIETNIKU... Wszyscy byliśmy w szoku... Jak tak można?? Gdyby został na noc w tym pudle aż strach pomyśleć co by się z nim stało - zamarzło by biedactwo (przyzwyczajone przecież do ciepła w mieszkaniu) albo koty podwórkowe by się nim "zajęły". Pomyślunku poprzedni właściciel nie miał za grosz... Teraz już wiadomo - królik zostaje - chłopcy są zachwyceni.

***

Poranna rozmowa chłopców. Wstali, mama pokazała królika pisk, radość nie z tej ziemi.
Szyszek: mamo, ale przecież on umarł
Kubelusz: i zmartwychwstał
Sz: Jak Bóg w święta, w Wielkanoc
K: Bo to wielkanocny królik przecież